Nou, daar zitten we dan, in La Grande Forêt. Twee nachten hebben we er inmiddels doorgebracht. We zitten in het gastenverblijf, waar inclusief de vrijstaande studio dertien mensen kunnen slapen. We zijn nog aan het bijkomen van een aantal vermoeiende dagen.

Donderdagmiddag zijn we in de Provence gearriveerd. Het weer was zoals we gehoopt hadden: een strakblauwe lucht, een brandende zon en 23 graden. Eerst even naar Fréjus aan de Cote d'Azur, om Kanjer en Bikkel wat energie kwijt te laten raken op het strand en in te checken in het hotel waarin we twee nachten zouden doorbrengen.

Vlakbij het druk bezochte strand, langs de weg van Fréjus naar Saint Aygulf, zien we een zeer appetijtelijke dame op de grond langs de kant van de weg zitten. Ze kijkt even naar ons, maar wendt al snel haar gezicht af. Ergens komt ze ons bekend voor, maar we kunnen haar niet zo gauw plaatsen. Als we ruim een half uur later weer langs die plek rijden, zit ze er nog. Ze is druk bezig met zichzelf. Ze kijkt in een handspiegeltje en smeert wat op haar gezicht. Ineens weten we het. We herkennen haar in die pose: die vrouw zat er vorig jaar, toen we in november/december enkele weken in Saint Aygulf waren, ook dikwijls. Een dame van lichte zeden. Zij is er de oorzaak van dat nogal wat mannen daar 's avonds schijnbaar doelloos heen en weer rijden. Je zult maar zo laag bij de grond de kost moeten verdienen. Hoewel je dat zo dan maar beter aan de Cote d'Azur dan in Scheveningen kunt doen.

Na het inchecken rijden we naar Lorgues, een ritje van zo'n 35-40 minuten, deels over de snelweg. Even Ed en Marianne begroeten, kennismaken met het huis, de eerste uitleg en tips ontvangen en van een warme maaltijd met een glaasje rosé genieten. Het gastenverblijf is bezet, dus de rondleiding blijft beperkt tot het privéhuis en het privégedeelte van de tuin. Onze eerste indruk: schitterend! Een geheel omheinde tuin met onder meer palm-, olijf- en moerbeibomen, cipressen, cactussen en grotendeels groene grasvelden en een mooi huis met diverse overdekte terrassen, een grote, erg hoge, sfeervolle woonkamer met open haard en een grote open keuken. En boven een kantoorruimte, een royale slaapkamer en een luxe badkamer.
Ed en Marianne hebben ook nog een verrassing: de komende week zijn er toch geen gasten. We kunnen rustig bijkomen en acclimatiseren. We dumpen een deel van onze bagage in de garage, waar ook twee mountainbikes en twee gewone fietsen staan. Maar ik zie ons hier nog niet fietsen, het gaat overal heuvel op en heuvel af.

Bij terugkeer in Fréjus parkeren we laat in de avond de auto achter het hotel. Terwijl we een deel van de bagage uitladen, horen we via een openstaand raam een vrouw enorm tekeer gaan. ,,Hoor eens, daar komt iemand klaar'', constateert Trudy lachend. Twee tellen later wordt het raam dichtgeklapt. Als we door de gang naar onze kamer lopen, horen we dat van uitstel geen afstel is gekomen. Het gekerm, gekreun en ge-óóóó moet in het hele hotel te horen zijn. De volgende morgen zien we alleen een ouder echtpaar, beiden nog geen 1,60 meter groot. Zij zullen het vast niet geweest zijn...

Vrijdag al vroeg naar La Grande Forêt. Tot laat in de middag worden we voorzien van informatie. Vooral de zwembadinstallatie, de schuur vol elektrisch en brandstof aangedreven gereedschap en het tuinonderhoud vergen nogal wat uitleg en demonstraties. Het zwembadwater blijkt 28 graden te zijn, terwijl de thermostaat op 23 graden staat. De damp slaat er af als het dikke isolatiedeken er met een motortje af gerold wordt. We schakelen de thermostaat uit, want voorlopig zijn er toch geen gasten en wij zijn geen zwemliefhebbers. En de sauna zullen we beslist ook niet gebruiken.

Vrijdagavond rijden we terug naar het hotel in Fréjus. dat we zaterdagmorgen vroeg definitief verlaten. We zijn aan de late kant, dus hebben vreselijke haast. Maar haastige spoed is ook dit keer niet goed: ik pak de verkeerde oprit van de snelweg. Moest naar het westen, maar ga naar het oosten. Normaal gesproken trek je een kaartje, dat je bij een Péage op de afrit in een machine stopt, waarna je betaalt en de slagboom omhoog gaat, maar dit keer moeten we geld in een machine gooien en krijgen we een bonnetje terug. Omdat er een rij auto's achter me staat, rij ik weg. In een flits zie ik iets over 'Retour Fréjus'. Kennelijk heb ik dus een of ander retourtje gekocht. Nou ja, ik zou het bonnetje wel ergens in kunnen gooien om de snelweg weer af te kunnen komen. Uiteraard pakken we de eerste de beste afrit. Daar zie ik opnieuw een bord met 'Retour Fréjus'. Je hoeft er inderdaad niet voor langs een betaalautomaat of onder slagbomen door en de weg leidt naar de snelweg in westelijke richting. Voor alle zekerheid nemen we maar weer de afslag Fréjus, om daar de juiste oprit en een betaalkaartje te pakken waarmee we er in de buurt van Lorgues weer reglementair af kunnen. Uit de verte zie ik al dat alle banen naar een betaalautomaat met slagbomen leiden. Behalve één: daar zie ik zo gauw geen slagboom. Dus ik stuur daarheen. Ik passeer een motorrijder die bij een versmalling en een automaat staat, kijk 30 meter verder uit automatisme in de achteruitkijkspiegel en zie dat er een slagboom voor de motorrijder is neergeklapt. Ai! Arme motorrijder. Hij had al betaald, waardoor de slagboom omhoog stond. En zat nu met mijn probleem opgezadeld. Stomme ik. Er is ongetwijfeld onmiddellijk een internationaal opsporingsbevel naar onze auto uitgegaan.

Bij La Grande Forêt zijn de gasten hun auto's al aan het inpakken als we arriveren. We lopen met een vrouw door het verblijf en de tuin om het een en ander te controleren, nemen meterstanden op en lopen met haar mee naar de auto om het gezelschap uit te zwaaien. Maar de andere auto is al weg. De vrouw zegt dat ze snel naar het vliegveld in Nice moeten. Ze laat zich ontvallen dat er hier veel wilde zwijnen zijn en vertrekt in haar auto met Pools kenteken.

De gasten laten een zwijnenstal achter. Het kost minstens een dag werk voor twee mensen om het gastenverblijf helemaal schoon te maken. Je zult vanmiddag maar de volgende gasten krijgen. We zijn in één klap genezen van het vage idee om ooit iets met gites o.i.d. te beginnen. We gaan met z'n vieren meteen aan het werk in het gastenverblijf, in de tuin en op de terrassen. Het is ook hier herfst en vooral de moerbeibomen strooien met blad als zwarte piet met pepernoten. Tegelijkertijd zijn twee loodgieters aan het werk met wat klussen, waaronder het leggen van een dammetje voor de oprit, omdat bij hevige regen daar enorme vloedgolven water 'ons' lager gelegen terrein op lopen.
We nemen onze intrek in het gastenverblijf en overwegen al meteen daar te blijven in plaats van in het privéhuis, omdat het hier door lagere plafonds beter te verwarmen lijkt. Ed en Marianne zijn hun boeltje aan het pakken; ze vertrekken vannacht om vier uur naar huis. Vermoeid onderuit gezakt op de bank kijken we even naar het NK schaatsen; we kunnen alle Nederlandse zenders op onze LCD-tv ontvangen. Wonderlijk, hier naar schaatsen met Nederlands commentaar kijken. Ed en Marianne komen nog even afscheid nemen. We zijn zo moe, dat we ze 's nachts niet eens horen vertrekken in hun zware bolide.

Zondag is het wisselend bewolkt en fris. We hebben drie dagen onder een strakblauwe lucht en in een temperatuur van 23 graden in de schaduw gewerkt, maar nu is het wel 10 graden kouder. Behalve als de zon schijnt, want dan voelt het meteen 10-15 graden warmer aan. Met twee wandelingen verkennen we de omgeving. We lopen door een villawijk, langs een wijngaard en door bos.

Ook vandaag, maandag, benutten we om bij te komen. De dam voor de oprit lijkt toch nog niet helemaal uitgehard, dus laten we de auto nog een dag staan. We lopen ongeveer een kilometer heuvelaf naar Lorgues, dat een aardig plaatsje blijkt te zijn.



's Middags hakken we de knoop door: we blijven voorlopig in het gastenverblijf. En buiten maken we gebruik van het privéterras, omdat dat de hele dag in de zon ligt. Op 'ons eigen' grote overdekte terras komt geen zon meer. Dat is in de hete zomer ongetwijfeld heerlijk, maar nu te koud. En bij het zwembad willen we liever niet zitten omdat we de honden daar zo ver mogelijk vandaan willen houden. Vanavond miezert het licht.

Dinsdag 9 november

Om kwart voor negen komt de zon boven de lage heuvels in het zuiden. Gelukkig maar, want het actuele weerkaartje op het bureaublad van m'n laptop geeft 3 graden aan. Maar de trui en jas gaan meteen uit zodra we de eerste zonnestralen voelen. Tijdens onze ochtendwandeling zien we dat hele delen van dalen en bergen nog in de ochtendnevel liggen. Even maar, want de zon wint snel aan kracht.

We gaan even naar een bouwbedrijf om wat weg te brengen en te halen en, op advies van Marianne, naar de Lidl in een plaats op een kleine 10 km hier vandaan voor de aanleg van een eerste voorraad. Tjonge, da's goedkoop shoppen daar. Het meeste is nog goedkoper dan in Nederland. Dat verklaart vermoedelijk ook de aanwezigheid van flink wat shoppende Nederlanders.

Thuis doen we onze eerste klusjes als beheerders: ik veeg een enorme hoeveelheid bladeren van het privéterras en we bevestigen twee dakpannen die de loodgieters zaterdag te kort kwamen. Voor de lunch strijken we voor het eerst even neer op het zonovergoten terras. Zodra de wolken voor de zon schuiven en het iets begint te waaien, krijg je hier de neiging een warme trui aan te trekken. Maar als de zon weer vrij spel heeft, weet je niet hoe gauw die weer uit moet.

In de namiddag slenteren we door een van de wijngaarden van Chateau la Martinette, dat hier 3 km vandaan ligt. Het gastvrije privé-domein meet 288 hectare en bestaat uit bos, wijngaarden, olijfboomgaarden en weilanden. We genieten vooral van het bijzondere licht in de Provence dat drie jaargetijden kort na zonsopgang en kort voor zonsondergang op het landschap schijnt. Geen wonder dat zo veel schilders naar de Provence trekken.
In de wijngaarden hangen nog behoorlijk veel trossen zoete druiven. Wel even kijken wat je in je mond stopt, want er zitten een paar rotte in de trossen.

Hier staat een fotoserie van dit wonderschone gebied.



Dat is nou wat je noemt 'wisselende weersomstandigheden'. Tijdens de ochtendwandeling naar de bakker in het dorp stijgt de temperatuur minstens 10 graden als de zon boven de heuvels komt en de bewolking breekt. De jassen en truien gaan halverwege de wandeling uit. Zoals tot nu toe steeds ontbijten we buiten. Kort daarna schuiven er wolken tussen de zon en ons, begint het iets te waaien en vluchten we naar binnen. Een half uur later schijnt de zon weer en gaan we even bruinbakken. Een half uurtje maar, want dan is er weer bewolking. Zo blijven we vandaag een beetje heen en weer lopen. Als we de hangmatten testen, staat de zon er op te branden en lijkt het wel hoogzomer.
We maken 's middags een stevige wandeling in de wijngaarden 3 km verderop. Onderweg komen we een jager tegen, nota bene in een opvallend, oranje, reflecterend (wegenbouw)pak. Zou dat voorschrift zijn bij jagen overdag? We zijn blij dat we een brede blauwe en rode halsband hebben meegenomen voor de jongens; zo zien jagers tenminste uit de verte dat het geen ree is die daar springt en huppelt.



Terwijl regen en een stormachtige wind Nederland geselen, is het hier hoogzomer. Op de thermometer maar een graad of 15, maar de gevoelstemperatuur is minstens 25 graden. De komende dagen schijnt het nog veel warmer te worden.
We doen wat klussen, waaronder een tijdrovende aan een dakgoot.

Tijdens een wandeling vanuit huis maken we weer een praatje met Helène, een heel vriendelijke Nederlandse vrouw van achterin de 60 die een paar honderd meter verder woont. Ze kijkt uit op een kleine, mooi beschut gelegen wijngaard.



Ze is in badjas van haar huis op weg naar haar zwembad en heet ons hartelijk welkom in deze buurt. Als we zeggen dat we hier mede zijn om eens te ervaren hoe het is om lange tijd in Frankrijk te zijn en om hier de winter eens mee te maken, weet ze al wat het resultaat zal zijn. ,,Dat zal heel goed bevallen, dat weet ik zeker. Het is hier zo heerlijk, het klimaat is geweldig, we eten de hele winter vrijwel elke dag buiten. Veel Nederlandse vrienden zijn naar huis gegaan en komen in het voorjaar terug. Maar daar is het veel kouder dan hier, daar zit je de hele dag binnen omdat het buiten te koud is, hier ben je de hele dag buiten.''
Ze geeft ook nog een tip voor als we een huis in Frankrijk zouden willen kopen: ,,Koop niet te groot. We kennen veel mensen die een veel te groot huis met een veel te grote tuin hebben gekocht. Dat moeten ze allemaal onderhouden, daar zijn ze altijd druk mee. Ze komen er allemaal op terug. Wij hebben 150 vierkante meter woonoppervlak, dat is ruim voldoende, groter moet je huis niet zijn, anders ben je steeds met je huis en tuin bezig, in plaats van met leven en genieten.''

Ze is niet de enige Nederlands sprekende hier. Al tijdens de eerste wandeling over het golvende, slecht geasfalteerde weggetje dat ons doodlopende straatje ontsluit, hebben we een uitnodiging van een andere buurtbewoonster te pakken. De Belgische Michèle, een 50-plusser en wandelend met een poedelachtig teefje, woont aan het volgende doodlopende zijstraatje. Daar is ze een huis aan het verbouwen. ,,We hebben eigenlijk alleen vier muren laten staan.'' Ze is met een Hagenees getrouwd. ,,Maar hij is wel een bourgondisch type.'' Ze hebben 10 jaar in Antibes gewoond, maar dat ging vervelen. ,,De mensen aan de Cote d'Azur zijn lang niet zo leuk als de mensen hier. Ze zijn hier veel hartelijker, veel warmer, nemen overal uitgebreid de tijd voor. Aan de Cote d'Azur zijn de mensen vooral met zichzelf bezig. Daarom zijn we hier gaan wonen.''
Hoe ze woont en aan het verbouwen is, moeten we maar gauw komen bekijken. ,,Maar van medio december tot medio januari gaan we even terug, voor de feestdagen.''

Vrijdag 12 november

Hoe zeg ik het in het Frans? Daar buigen we ons over omdat het klussenbedrijf weer komt. Bruno en z'n broer moeten nog vier klusjes doen en we willen ze ook nog voor een andere klus vragen. Ze zouden om elf uur komen, maar Fransen kennende, zal het ons verbazen als ze er om elf uur zijn. In allerlei boeken van Nederlanders die in Frankrijk wonen, hebben we immers gelezen dat je blij mag zijn als de Fransman op die dag wel komt.
Herschrijven al die boeken!
Want al om even voor half elf staat het busje voor de nog gesloten toegangspoort. Alleen de broer zit er in. Hij gaat na een vriendelijk 'Bonjour' meteen aan het werk. Na twee klusjes te hebben gedaan, gunt hij zich even rust voor een kopje koffie. Een half kopje. Aangenomen werk...
Nee, hij spreekt geen woord over de grens. ,,Ik ben op m'n veertiende van school gegaan en gaan werken. Ik heb nooit een andere taal geleerd'', zegt hij als we hem vragen of hij ook Engels of Duits spreekt. Dus moeten we hem in het Frans vragen of hij tijd heeft voor de reparatie van een lekkage bij de garage, onder het raam met het traliewerk er voor. Dat valt niet mee, hoewel we wat essentiële woorden uit een woordenboek hebben genoteerd. Daarom lopen we er even heen om de zaak uit te leggen. Gelukkig ziet hij meteen al wat er loos is. Als hij later met een enorme woordenreeks komt melden dat hij voor een ander klusje een 'petit truc' heeft toegepast en bij het vierde klusje op 'une problem' is gestuit, lopen we samen maar even naar de plaatsen van handeling om de finesses te doorgronden.
Als we hem hebben uitgezwaaid, nemen we het er goed van. Het is hoogzomer. Niet te geloven, wij zitten hier in korte broek bruin te bakken en op de hei lopen ze met regenpakken aan tegen de wind in te beuken.

In De Telegraaf lees ik een bericht over Angelina Jolie. Zij en haar Brad Pitt hebben hier 20 km vandaan ook een aardig optrekje. Een paar jaar geleden hebben ze voor 40 miljoen Chateau Miraval gekocht, dat ze voor meer dan 10 miljoen hebben verbouwd. Het landgoed is 400 hectare groot en het chateau heeft 35 slaapkamers. Angelina heeft het er prima naar haar zin, zo lees ik in Vogue
Ze schijnen regelmatig met hun helikopter over ons huis te vliegen. (Ik dacht al: wat blijft die ene wentelwiek toch vaak boven ons huis hangen.) Dan zijn ze op weg naar Bruno. Niet de klusjesman, maar de befaamde sterrenkok van restaurant Chez Bruno, een speciale attractie in Lorgues. Het restaurant heeft een eigen helikopterplatform. Er zijn nogal wast mensen in deze contreien die zo'n ding hebben.

Zaterdag 13 november

,,Je moet 1000 km naar het zuiden rijden om altijd mooi weer te hebben'', zei een Nederlander met twee huizen in Frankrijk ons eens. Aan hem moeten we vandaag even denken.
De thermometer staat vanmiddag op 32,3 graden in de zon en 22 graden in de schaduw.
Zo warm was het hier vorig jaar steeds toen we vier weken in deze streek doorbrachten.
Maar morgen slaat het weer om. Tien graden frisser en morgenmiddag regen, schijnt het. Dus vandaag maar van de zon genieten en morgen aan het werk.

Vanmiddag weer aan de wandel op onze nieuwe 'hei', het domein van Chateau La Martinette. We lopen er nog maar nauwelijks of er klinkt al een schot uit een jachtgeweer. Jagers lopen hier, zijn echt op jacht en gaan niet zoals de jagers in onze contreien bij een voederplaats zitten wachten tot er wild langs komt. Toch linke soep met de jongens, die vaak ver voor ons uit lopen. We zien overal sporen van wilde varkens. Hier dus ook al. Even later komen twee amazones op grote paarden en met in hun kielzog een Pyrenese berghond langs draven. Als ze een paar honderd meter verder zijn, mag Bikkel er achteraan rennen. Op een fluitsignaal reageert hij als door een adder gebeten: vol in de remmen en op volle snelheid weer terug. Op de terugweg horen we wolvengehuil van wat een roedel jachthonden lijkt, maar we zien ze niet. Ergens wel jammer, want Bikkel zou het geweldig vinden even mee te rennen.

Zondag 14 november