Een koude, straffe wind geselt de Provence. Als we met de jongens naar de wijngaard rijden, komen we een echtpaar tegen dat winters gekleed is: dikke jas, de kraag omhoog, muts, handschoenen. De thermometer reikt niet verder dan 7 à 8 graden. Geen weer om buiten te ontbijten, zou je denken. Niets is minder waar.

Met een trui aan is het heel goed te doen. Ons zonovergoten terras ligt uit de wind en in de zon. Als ik een paar minuten met de rug naar de zon zit, is 't net of een straalkachel op me gericht staat. De zon brandt op m'n rug, m'n trui voelt als een elektrische deken en is net zo warm als de kakelverse baguette waar we van genieten.
De harde wind doet een deel van m'n werk van zondag geheel teniet. Het terras onder de twee moerbeibomen ligt opnieuw bezaaid met enorme bladeren. De wind blaast een deel op een hoop. Kanjer loopt er tot z'n knieën in. Ik neem de bezem maar weer ter hand, veeg en hark het terras en het aangrenzende gras schoon en breng de bladeren naar het bos achter onze tuin. Nog een weekje, dan zijn deze bomen kaal.
De Marokkaanse tuinman van de buren en zijn twee olijven plukkende leden van de praatgroep zijn er ook. Hij snoeit wat, zij praten op luide toon weer honderduit in het Arabisch en oogsten ondertussen een boom. De man doet iets met de heg die ons van de buren scheidt en begint honderduit in het Frans te praten. Ineens valt me op dat hij een paar keer 'monsieur' zegt en op de knieën onder de heg door mijn kant op zit te kijken en praten. Verrek, hij praat tegen mij. Ik begrijp er geen snars van, het gaat me veel en veel te snel. Ik loop naar hem toe en zeg 'bonjour monsieur, je ne compris pas'. Hij begint opnieuw als een mitrailleur te praten, braakt wel tien woorden per seconde uit. Zelden iemand zo snel horen praten, zelfs Mathijs van Nieuwkerk niet. Moet je vooral tegen mij doen. Ik zeg hem opnieuw dat ik er niets van begrijp, waarna hij van voren af aan begint. Ik meld dat ik maar een beetje Frans spreek, zeg in het Nederlands dat hij met handen en voeten moet praten en geef zelf het goede voorbeeld. Dat helpt, want hij neemt mijn spreektaal over. Met zijn handen en korte zinnen maakt hij duidelijk dat hij de heg gesnoeid heeft en dat daarbij snoeisel van de heg op mijn gras is gevallen. Dat moet daar weggehaald worden, dat is niet goed voor het gras. Hij voegt er nog wat zinnen aan toe, laat een paar keer het woord 'problem' vallen, wijst naar zichzelf en maakt veegbewegingen. ,,Mais non monsieur, non problem'', zeg ik. Ik wijs naar mezelf en maak ook veegbewegingen. Hij grijnst, vermoedelijk uit blijheid dat zijn boodschap is overgekomen. ,,Merci monsieur, et bon journee'', zegt hij. Ik herhaal zijn woorden. We gaan allebei weer onze eigen weg.

Die van mij leidt naar binnen. Ik ga even met polyfosfaat kristallen in de weer. Pardon? Nooit van gehoord? Wij tot voor kort ook niet, maar we leren hier veel. Het water in (dit deel van) Frankrijk is erg kalkrijk. Zo kalkrijk, dat je daar maatregelen tegen moet treffen. Gelukkig kampt 75% van de Belgen met hetzelfde probleem, dus is er op internet veel Nederlandstalige informatie over te vinden. We lezen onder meer dat de gemiddelde mens gemiddeld 50 kuub water per jaar verbruikt. Als je erg kalkrijk leidingwater hebt, betekent dat dat er zo'n 15 kilogram kalk per jaar per persoon door de leidingen stroomt. Een deel daarvan gaat vastzitten in leidingen en apparatuur. Dat kun je bestrijden met zout. Maar dat spul lost natuurlijk snel op. En is funest voor je thee, zoals we hier eerder hebben geproefd. Daarom is het beter om polyfosfaat kristallen te gebruiken. Die gaan de strijd met kalk ook uiterst succesvol aan en werken ongeveer een half jaar. Dus voorzie ik een van de twee filters die aan onze waterleiding gekoppeld zitten, van die kristallen. In het andere filter zit een met touw omwikkelde buis, die ook voor schoner leidingwater zorgt. Het is een fluitje van een cent om het filter te vullen. Zo, daar hoeft komend half jaar verder geen aandacht aan besteed te worden.



Vanmiddag loopt de temperatuur op naar 12 graden. Het waait niet meer zo hard als vanmorgen, maar af en toe komen er vlagen die massa's blad van de moeibeibomen blazen. Die wind maakt het lastig de klussen te doen die we van plan waren. Daarom gaan we met een krantje van de zon genieten en vroeg naar een zonovergoten weiland in het wijndomein hier vlakbij. Al snel ruikt Bikkel onraad. Hij staat met z'n neus in de lucht te draaien en heeft ineens in de gaten waar de lucht vandaan komt die bij hem alarmbellen doen rinkelen. Als een speer rent hij richting dicht struikgewas, waar we op datzelfde moment krakende takken horen. Shit, een wild varken! Gelukkig komt de kleine onmiddellijk terug als we hem brullen.
Even later ruikt hij weer iets. En we zien ook wat: een muis. Hij probeert hem te pakken, maar het beestje verdwijnt in het hoge gras. Springend als een kat probeert Bikkel z'n poten erop te zetten, maar hij heeft geen succes. Gelukkig, want we hebben niet voor niets honden en geen katten.

Woensdag 24 november