'Morgen gaan we weer op avontuur', schreef ik gisteren en dat is het vandaag ook geworden. We zitten weer boordevol indrukken. We treffen schapen, Google, dopinggebruikers wielrenners en vakantiewoningen op onze weg, bereiden ons voor op de eventuele komst van inbrekers, wandelen door de duurste wijk van Saint Tropez en lachen daar om de extreme rijkdom en zien Bikkel na een laffe aanval een meter of vier op zijn rug naar beneden mieteren. Kortom, dit smaakt naar meer, morgen doen we het nog eens dunnetjes over.

Op de terugweg van de eerste wandeling van dag stuiten we op een schaapskudde, die over de verharde weg op het terrein van wijnchateau La Martinette loopt. We herkennen een van de twee vrouwelijke herders: het is de tandenloze vrouw die we onder meer op 10 januari een paar kilometer buiten Lorgues ook hebben gezien en gefotografeerd. Ze loopt met twee krukken, maar is nog vele malen beter ter been dan een van haar Pyrenese berghonden. Het lijkt wel of hij een keer van achteren is aangereden, of dat zijn achterpoten hem niet meer kunnen dragen. Zijn poten zijn geknikt, zijn knieën staan naar binnen, zijn voeten wijzen naar buiten en voetje voor voetje zwoegt het arme dier voort. Ik ben de eerste die zegt dat honden vooral hun zegeningen tellen en niet stil staan bij wat ze niet kunnen, het dier zal 's morgens misschien wel als eerste van de roedel dol van vreugde klaar staan om weer met de kudde op pad te gaan en misschien loopt hij wel zo om juist geen pijn te hebben, maar dit gaat me een stap te ver. Als de kudde een onverhard pad omhoog loopt en door de jongste herderin en de rest van de honden een berghelling op wordt geleid waar olijfbomen staan en vroeger vermoedelijk druivenstruiken, gaat de herderin met de krukken op een steen bij de kruising verharde/onverharde weg zitten en gaat de zielige hond ook meteen liggen.

Saint Tropez staat op het programma. We hebben op de onvolprezen Michelinkaart (1cm=1,5km) gezien dat ten oosten van die plaats een pad langs de zee loopt en van eerdere bezoeken weten we dat daar ook een exclusieve villawijk ligt. Op weg naar die beroemde plaats rijden we in de badplaats Sainte Maxime kilometers lang achter een auto van Google Streetview die opnames aan het maken is. We zijn straks op internet makkelijk te herkennen, want Bikkel en Kanjer hangen elk aan een kant met hun kop uit het raam.

In Saint Tropez vinden we snel wat we zochten. We lopen een stukje over strand en vervolgens een heel eind over een ongeveer twee meter breed egaal pad, dat is omzoomd door bruine bamboe en achter de eerste rij villa's pal aan zee loopt. In de verte zien we op de berg een villa met een toren, die we al vaker uit de verte hebben gezien. Die willen we vandaag wel eens van dichtbij bekijken.



Maar eerst genieten wij en vooral de jongens van Toutou's bar, die een bewoner bij zijn toegangshek heeft gemaakt voor honden. Sympathiek, en erg mooi uitgevoerd.



Na verloop van tijd wordt het pad een smal paadje over rotsen en mini-strandjes en soms zit er een stukje egaal zandpad tussen. Hier wonen de mazzelkonten van deze wereld. Een villa pal aan zee. Vanaf hun terras lopen ze zo het water in.



Verderop liggen villa's zo'n meter of tien boven zeeniveau. We vergapen ons onder meer aan een villa met twee nieuw gebouwde torentjes in kasteelstijl, met glas in de 'schietgaten' zodat de mensen bij slecht weer binnen kunnen zitten en boven tussen de kantelen een terras met ligstoelen. En natuurlijk een grot in de rotsen, waar een mooi bootje ligt voor als de bewoners een stukje willen varen. Sommigen hebben met behulp van rotsblokken zelfs een eigen haventje gemaakt. Een enkele keer lopen we een trap op om even te gluren.



Als Kanjer en Bikkel dat weer doen en Trudy meegaat, komt Bikkel al snel weer naar beneden. Hij loopt voor me uit over het kronkelende bochtige paadje. Ineens komen van de andere kant twee grote bruine retrieverachtige honden ons tegemoet. Aan hun postuur te zien een vader en zijn zoon. Ze zien Bikkel, die zich rot schrikt, en bedenken zich geen moment: ze kiezen de aanval. Bikkel maakt zich groot, gromt, draait zich om en wil teruglopen, vermoedelijk om hulp te vragen van Kanjer. Maar hij wordt meteen gepakt. Hij draait zich om, rukt zich los, wil zich weer omdraaien maar voelt ineens dat er geen grond met onder zijn voeten is. Hij valt achterover en komt een meter of vier lager op zijn rug terecht. Ik brul meteen dat Kanjer moet blijven. Maar hij is al op weg om z'n kleine kameraad te helpen. Zijn ogen spuwen vuur, hij is woedend, de agressie spat eraf. Gelukkig moet hij langs Trudy, die kans ziet zijn halsband te pakken en er wonder boven wonder in slaagt hem tegen te houden. Ik storm op de twee aanvallers af en zie beneden me dat Bikkel overeind is gekrabbeld en een weg naar boven zoekt. De aanvallers gaan er meteen vandoor.

We lijnen de jongens aan en besluiten verder te lopen, de aanvallers achterna. Ik pak een stok en houd Kanjer op het smalle paadje kort aan de riem achter me. In de verte zie ik dat de honden naar twee mensen die op een pier zitten lopen en meteen worden weggejaagd. Als we iets voorbij die plek zijn, sta ik ineens weer oog in oog met de twee agressievelingen. Ik brul dat ze weg moeten wezen en zwaai met de stok, maar de grootste van de twee is daar niet erg van onder de indruk - hij verstaat kennelijk geen Nederlands - en komt dreigend op me af, met de kleinere al even dreigend vlak achter hem. Maar dat pikt Kanjer niet. Hij gromt, wurmt zich langs me heen, ontbloot zijn tanden en dreigt. Dat maakt wel indruk. De potentiële aanvallers springen naar beneden en lopen onder ons langs haastig weg. Trudy roept ook dat ze moeten wegwezen, Bikkel maakt zich groot en gromt en een eindje achter hem en Trudy klauteren ze weer naar boven en rennen ze hard weg.

We lopen verder, terwijl Kanjer en ik de achterhoede dekken. Na honderd meter zien we een verharde weg boven ons. We besluiten het kustpaadje te laten voor wat het is en lopen naar boven. Via twee lange trappen klimmen we naar de top van de berg. Een goede keuze, want ineens staan we op een brede, door palmbomen, cactussen en mimosa's omzoomde laan, met aan het eind een paleisachtig gebouw. Hier staan geen gewone villa's, hier staan de super exorbitante villa's, waarin je kunt verdwalen. Hier moeten mensen wonen die een hekel aan elkaar hebben en zich wekenlang in hun eigen huis kunnen verstoppen voor hun partner. Hier heb je meer dan vijf miljoen euro nodig om een pandje te kunnen kopen. Hier staan geen BMW's en Mercedessen, hier staan Rolls Royces, Jaguars en andere superdeluxe automobielen. Hier hebben de bewoners oprijlanen waarvan de aanleg net zo veel moet hebben gekost als een gemiddelde woning in Nederland. En waar je ook kijkt, overal hangen camera's. Af en toe staan we gewoon te lachen, zo extreem is de rijkdom hier. En het lijkt wel alsof alle bouw-, klus- en hoveniersbedrijven uit de Cote d'Azur hier aan het werk zijn. Overal staan busjes, overal wordt gewerkt. Alsof er een nieuwe wijk uit de grond wordt gestampt, maar het is slechts onderhoudswerk.



Het paleis aan het eind van de kaarsrechte laan is het summum. Het staat op de top van een heuvel, bevat twee schitterende torens met dito details in de afwerking en heeft een park vol bloeiende cactussen, palmbomen, Indische kersen en mimosa's. Je kijkt er uit over de Middellandse Zee en aan de andere kant over de baai van Saint Tropez, met in de verte Sainte Maxime, Grimaud en Port Grimaud. Een waar lustoord, zonder twijfel het duurste en mooiste huis van Saint Tropez en omgeving. Hier moet een beroemdheid wonen die de bevolking van een middelgroot dorp kan huisvesten. Een droompaleis. We lopen er omheen, bekijken het van alle kanten en komen ogen tekort. In de tuin staat een jonge vrouw te praten met wat kennelijk een personeelslid is. ,,Mevrouw, heeft u nog een beheerder nodig, of bewaking met twee honden, of een kok, of een tuinman, een secretaris, een nieuwe vriend, voor mijn part een gigolo?'', roep ik, maar ze staat te ver weg en bij de buren staat een machine te luid te ronken om me te kunnen verstaan.








We wandelen dus toch maar verder, langs een privé-tennisclub en nog veel meer villa's. Dan zien we slagbomen over de weg, met een wachterhuisje met daarin een beveiliger. Daar vlakbij staat een woning met een groot kantoor, dat kennelijk van een beveiliger of beheerder is. Echt iets voor ons, zeggen we. Waar kunnen we solliciteren?



Niettemin dalen we af richting zee. Als we een zijweggetje in slaan, komt een trimster ons tegemoet. Ze heeft een trainingspak aan, een capuchon ver over het hoofd en een grote zonnebril op de neus. Echt iemand die incognito wil trimmen. Ze mindert vaart als ze langs Kanjer loopt. Dat had ze beter niet kunnen doen, want hij zit te poepen. We zeggen allebei vriendelijk 'bonjour', maar ze reageert niet, houdt haar hoofd naar beneden gebogen. Ze is zo knap als een vrouw maar knap kan zijn en heeft een perfect figuur, maar ziet er strontchagrijnig uit. ,,Die kan niet gelukkig zijn'', concluderen we.

We vinden de auto moeiteloos en rijden nog even naar een ander strand, waar we een mooi wandelpad zien dat we later nog eens gaan belopen. We rijden terug via het centrum, waar tientallen mensen op het dorpsplein vol oude platanen pétanque aan het spelen zijn en op de zonovergoten terrassen rondom veel mensen zitten te genieten. Het valt mij weer op dat het percentage mooie vrouwen hier extreem hoog is. Veel geld trekt nou eenmaal veel mooie vrouwen aan. We schieten wel in de lach als we een vrouw met lange blonde haren met een minirok en hoge hakken en benen waar geen eind aan lijkt te komen zien paraderen, hoewel 'balanceren' op haar hoge hakken haar voortbewegen misschien beter weergeeft. Ze voelt zich ongetwijfeld de opvolgster van Brigitte Bardot, maar wekt de indruk een dame van lichte zeden te zijn.

Na een paar kilometer zien we een groep wielrenners in het tenue van de Rabobank in een hoog tempo langs de zee scheuren. Ze gaan heel wat harder dan twee vrachtwagens met elk twee nieuwe mobilhomes die ons tegemoet komen. Nog even en het vakantieseizoen barst hier los. We vinden het niet erg dat we dan al weg zijn, want het is nu al poepdruk op de weg langs de kust.




Meer zien van deze wandeling? Cliquez ici.

Vrijdag 11 februari