Maandag 31 januari

Het is vandaag 'the day after', oftewel 'le lendemain' om het maar eens in het Frans uit te drukken. Wij zijn nog kwaad op en teleurgesteld in de honden, zij zijn nog schuldbewust. Maar de oudste maakt het weer een heel klein beetje goed. Het is alsof de duvel er mee speelt, want hij dreigt te worden aangevallen door een grote zwarte hond. Maar dit keer loopt het goed af. Het toeval verbaast ons vanmorgen ook al, want het blijkt dat gisteren, ongeveer op hetzelfde tijdstip als waarop onze catastrofe plaatshad, een van de honden van onze Braziliaanse boezemvriend ook heeft geknokt.

Maar toeval bestaat niet, beweerde Albert Einstein. En wie zijn wij om hem tegen te spreken.

In ieder geval krijgen we vandaag het weer dat ons voor gisteren beloofd was: zon, wat wolken en droog. Hoewel, droog, aan het eind van de middag vallen een paar minuten mega-druppels uit een klein donker wolkje. Ach, een kniesoor die er op let. Wij zijn zulke kniesoren, want we zijn niet thuis als dat gebeurt, maar hebben wel was buiten hangen.
We kokkerellen eerst wat, rommelen nog wat in en rond het huis en wandelen vanmiddag door de provinciestad Draguignan, die mooi gelegen is in een dal (waardoor in juni vorig jaar na hevige regenval 25 mensen verdonken). Op weg daar naartoe zien we een vermoedelijk typisch Frans tafereeltje. Er staat een auto langs de kant en daarachter staat een man uit alle macht op zijn los hangende bumper te trappen. Als we hem passeren, trapt hij hem net los.

Draguignan is eigenlijk alleen op zaterdag een bezoek waard omdat het dan gezellig druk is in de autovrije winkelstraten. Vanmiddag is er niet veel te beleven. De kerstversiering hangt nog steeds boven de drukste straat en in een grote kerk die we even bekijken, staat de kerstkribbe nog steeds in een glazen vitrine, waaraan ook een muntjesautomaat zit; als je er een euro in gooit, gaan lichtjes branden.



Toch gaat de bevolking wel met haar tijd mee. Ongeveer de helft van de mensen die jonger zijn dan 30 jaar loopt op de toetsen van een mobieltje te drukken. Op een terras zitten zes mensen van wie vijf volwassenen en één kind. Vier volwassenen zitten met hun gsm te spelen en nummer 5, die een klein kind naast zich heeft zitten, zit met een zakje wiet te klooien. Op een bankje ernaast zitten twee meisjes die op hun mobieltje zitten te tikken.
,,Ik ben in de stad. Waar ben jij?''
,,Ik ben ook in de stad. Waar zit je?''
,,Op een bankje naast het Office du Tourisme.''
,,O, wat toevallig! Ik ook!''

Op talrijke grote borden hangen posters van een grote professionele internationale wielerwedstrijd die over twee weken twee dagen in de Var wordt gereden, met o.a. Draguignan als finishplaats. Hopelijk zit die man met dat wietzakje dan niet weer op dat terras, want dan stapt het halve peloton daar af om te vragen of hij ook zwaarder spul kan leveren.

Als we uitgewandeld en -gekeken zijn en besluiten terug te wandelen naar de auto, komen we onder meer langs een café aan de drukke hoofdstraat waar we rond kerst ook langs kwamen. Toen zaten twee dronken kerels daar vlakbij op de stoep te bedelen. Die twee liggen er nu weer, op dekens. Ze hebben allebei een hond bij zich. De één een pitbullachtig beest, de ander een grote zwarte hond. De honden beginnen allebei agressief te blaffen en te grommen als ze ons zien naderen. Hun bazen hebben veel moeite om ze vast te houden. Bikkel wordt er met een flinke boog omheen geleid. Maar dat is niet de manier waarop we Kanjer kunnen leren dat hij niet meteen moet knokken, zelfs niet als honden hem bedreigen. Hij moet maar eens laten zien dat het ook anders kan dan hij gistermiddag deed. Dus we gaan tussen die honden en de gevels door, waarvoor we ongeveer twee meter ruimte hebben. Vijf meter voordat we er zijn, zeg ik hem nog even dat hij niet met andere honden mag vechten. Ik houd hem kort aan de lijn en loop langs dat zooitje ongeregeld. Beide honden gaan volledig uit hun dak, blaffen en grommen met opgetrokken lip en rechtopstaande rugharen, trekken hun bazen bijna mee. Kanjer gunt ze geen blik waardig, loopt onverstoorbaar door, met de staart en rugharen omhoog. Zo van: ik ben niet bang voor jullie, maar heb geen zin om te knokken, jullie zijn te min voor me. Als we een meter of vijf voorbij de bedreigers zijn en ik hem wil complimenteren, rukt de zwarte hond zich los en komt hij grommend en blaffend op Kanjer af. Kanjer draait zich om, maakt zich groot en breed, zet zijn rugharen rechtop en gromt terug. De potentiële aanvaller blijft meteen staan. ,,Blijven staan, niet vechten'', zeg ik zacht. Hij gromt nog een keer vervaarlijk, draait zich om en loopt door zonder zijn tegenstander een blik waardig te gunnen. Die druipt af.
,,Grote klasse, zie je wel dat je het kunt. Je hoeft niet altijd te vechten. Braaf man! Hartstikke goed!'', complimenteer ik hem. Hij is zo trots als een hond met zeven staarten.

Op weg naar huis zien we dat de man die op zijn bumper had staan trappen, met zijn auto is verdwenen. De bumper ligt er nog.




Dinsdag 1 februari

Naarmate we langer in de Provence/Cote d'Azur zijn, kunnen we ons steeds beter voorstellen dat de gemiddelde mens hier gelukkiger en beter gehumeurd is dan in de lage landen. Als het weer hier een dag slecht is, weet je dat het snel zal opknappen en er weer een lange reeks van mooie dagen aan komt. Zodra de zon schijnt, speelt het leven zich buiten af. Dat zien we vanmiddag weer in Saint Raphaël.

Het is er 15 graden en druk en gezellig op de boulevard. Veel mensen lopen in zomerkleding, joggers en wielrenners werken er aan hun conditie en op terrassen genieten massa's mensen die misschien niet eens weten wat 'conditie' betekent, van éen glas wijn en een copieuze lunch. Ouderen zitten gezellig keuvelend op bankjes van het uitzicht op zee te genieten, hier en daar dobbert een bootje en de plantsoenen en groenstroken zien er kleurrijk uit met bloeiende planten.
We wandelen en klauteren over een rotspaadje dat tussen decadente villa's en de zee loopt en passeren wat strandjes waarop zonaanbidders zitten. Een groepje van acht 60-plussers met wandelschoenen aan en rugzakjes bij zich rust even uit op zo'n strandje en geniet van een croissantje, een flesje water en de geslaagde poging van een aalscholver die met gespreide vleugels op een rots op zee staat om een vrouwtje te lokken. In de verte steken besneeuwde bergtoppen mooi af tegen de blauwe lucht.
Kortom, het is 1 februari, de zomer lonkt nadrukkelijk en de wereld om ons heen is om vrolijk van te worden. Als je hier woont, moet je wel haast permanent in vakantiestemming zijn.



Al op de heenweg komen we op 5 kilometer van Lorgues iemand tegen die ook van het leven moet genieten. We kunnen ons tenminste niet voorstellen dat je chagrijnig bent als je je chauffeur in je geheel goudkleurige Rolls Royce Phantom, waarvan er maar een paar op de wereld rijden, naar het restaurant van truffelkoning-kok Bruno laat sturen. Althans, we nemen zonder meer aan het sterrenrestaurant in Lorgues de bestemming is.
(Toch maar eens gekeken wat zo'n automobiel kost. De basisprijs begint bij ruim een half miljoen euro, de goudkleur niet meegerekend. De grootste afzetmarkt is het Midden Oosten. Zal me niet verbazen als deze uit de buik van één van de superjachten komt die in Antibes liggen.)

Wij gaan dus naar Saint Raphaël, waar we ons op een avontuurlijke 'promenade a caratere sportif' over rode rotspartijen vergapen aan schitterende vergezichten en dito villa's, waarvan de meeste zijn verlaten omdat het tweede woningen zijn. Ze hebben bijna allemaal een deurtje in de afrastering in de achtertuin waardoor de bewoners zo even in zee kunnen duiken, als ze het zoete water in hun zwembad of jaccuzi even zat zijn. Sommige hebben zelfs een 'garage' voor een boot onder de rotsen waarop het paleisje rust. Verder komen we opmerkelijke graffiti tegen, zien we dat Beatrix hier ook is geweest en passeren we schitterende baaitjes.
We lopen terug over een geasfalteerd weggetjes tussen de villa's door, lekker knabbelend aan een paar croissants en een kruidige en historisch lekkere baguette die we kopen bij een bakkerij met de welluidende naam 'l'Histoire du Pain'. Bij een makelaar nemen we een magazine mee met te koop staande huizen. Je weet maar nooit.

Ons hoor je niet klagen.













Meer foto's, vooral van villa's zien? Cliquez ici.




Woensdag 2 februari

Schreef ik vorige maand niet dat we blij zouden zijn als we onze auto vijf maanden ongeschonden door het Franse verkeer zouden loodsen? Nou, dat scheelde vandaag vrijwel niets. Want: gezocht, Franse vrachtwagenchauffeur die vanavond in het donker een kilometer of vijf buiten Lorgues met een noodgang de binnenbocht nam en daarbij de spiegel van onze auto ramde, met als gevolg dat de kap eraf geslagen werd. We willen hem een portie opvoedkundige klappen geven.

De chauffeur reed natuurlijk zonder snelheid te minderen door. Het gebeurde in een scherpe bocht van 180 graden. We hadden geen schijn van kans, want precies op de plek waar hij onze spiegel ramde, is een ravijn pal langs de weg. Tien centimeter meer naar rechts en er was geen asfalt meer, maar een afgrond. Het was tijdens de 120 kilometer die we vandaag hebben gereden, het enige, pakweg dertig meter lange stukje waar de weg overgaat in het luchtledige. De spiegel klapte hard naar binnen. Al rijdend - er zat een hele rij auto's achter ons - konden we die weer terugklappen. Thuis bleek dat de kap eraf was geslagen. Gelukkig was de flank van onze auto niet beschadigd.

En het was nog wel zo'n topdag vandaag. Ik had het dagboek dit keer willen beginnen met: aangeboden, hondenschreeuwer. Maakt van uw agressiefste pittbull een schoothondje.

Want Kanjer bewijst vandaag alweer dat de knokpartij van afgelopen weekend een gruwelijke vergissing was. Hij heeft er van geleerd.
We wandelen over het strand van Gigaro, niet ver van Saint Tropez, de vrij lopende jongens een eindje voor ons uit. Het strand is smal, dus we lopen vlak langs een hekwerkje waarachter wat gebouwtjes staan. Ineens komen twee blaffende honden het strand op rennen: een kanjer van een dobermann en iets wat lijkt op een kruising tussen een boxer en een pitbull. Ze lopen meteen blaffend en met de rugharen overeind op Kanjer af. Ze zijn ongeveer tien meter van hem verwijderd. In een reflex blijft onze beer staan. Hij zet zijn rugharen overeind, gaat hoger op zijn poten staan en blaast zich op. Bikkel, die iets achter Kanjer loopt, idem dito. Hij is immers een perfecte imitator van Kanjer. De honden schrikken van zo'n indrukwekkende tegenstander zonder vrees en aarzelen een moment. ,,Kanjer, hier!'', brul ik. En wat doet hij? Hij draait zich om en komt naar me toe om zich aan te laten lijnen. Terwijl ik daar mee bezig ben, komt de eigenaar van de honden brullend het strand op gerend. Gelukkig luisteren ook zijn viervoeters goed. gevaar geweken.
Kanjer en Bikkel, die inmiddels ook is aangelijnd, worden bedolven onder de complimenten.



De laatste kilometers naar het strand zijn geweldig. De meeste mimosa's staan al in bloei, de rest is z'n knoppen aan het openen. Nog een paar dagen en je rijdt daar door een knalgele haag. Op een parkeerplaats staat een bus van een professionele Franse wielerploeg. Er staan een stuk of vijftien junks wielrenners bij uit te hijgen.
We parkeren de auto op de boulevard en zetten het op een lopen, in zuidelijke richting. Weer een avontuurlijk rotspad pal langs de zee op. Het is een ideaal wandelpad voor de honden, want we steken voortdurend kleine bergbeekjes over waar zij dankbaar hun dorst lessen. In de verte zien we de eilanden Ile du Levant en de Iles d'Hyères. Na pakweg drie kwartier komen we op een verlaten strand, waar we van de zon gaan liggen genieten. Kanjer loopt drinkend door een bergbeekje dat via het strand uitmondt in zee. Hij heeft niet in de gaten dat een golf het beekje voor een deel vult, neemt een paar slokken en weet niet wat hij proeft. Dat moet hij vanavond bezuren, als er water uit zijn poeperd spuit in plaats van een harde drol.



Na ruim een uur vervolgen we onze weg over een breed pad door de bergen. We wandelen door een beschermd natuurgebied met een uniek parasolbomenbos, met hier en daar een mimosa.





Het gebied is onderdeel van een nationaal natuurpark, waarin met palen talrijke wandelroutes zijn uitgestippeld en gezien de sporen ook nogal wat wilde varkens zitten. Het is stevig klimmen geblazen en dat valt niet mee met een paar kilo's extra in een rugzak en veel kilo's extra in een buikzak. Hoewel ik slechts een T-shirtje en spijkerbroek draag, zweet ik als een otter. Maar we zetten door, tot we na vijf kilometer het zuidelijkste puntje bereiken. Schitterend!





Op de terugweg genieten we op het strand waar we eerder op de middag ook zaten, nog even van de ondergaande zon. Bikkel is moe, maar doet wel zijn best alert te blijven. Maar hij kan niet voorkomen dat zijn ogen dichtvallen.




Precies op het moment waarop we bij de auto arriveren, zakt de vuurbal in zee.



Op weg naar huis kunnen we de verleiding niet weerstaan en gappen we wat takken met bloeiende mimosa.
Na het eten rijden we vanavond nog even terug naar de bocht waar onze autospiegel werd geramd. Hoera, hij ligt precies op de rand van de afgrond. Slechts een paar krasjes herinneren nog aan de wegpiraat.



Donderdag 3 februari

Zitten we gezellig op het terras, trekken ineens dichte rookwolken door onze tuin. De buurman is weer een flinke hoeveelheid tuinafval aan het verbranden, denken we. Er zit zeker een hoop nat blad tussen, want het rookt als een gek. Maar ineens beginnen we te twijfelen. Het lijkt wel of er een paar bomen in de fik staan. We lopen de tuin in, de rook in, maar ruiken helemaal geen brand. Dan kijken we nog eens goed en zien we de oorzaak van de laaghangende bewolking: stuifmeel!



Niet te geloven, zoiets hebben we nog nooit gezien. De grote naaldboom in de voortuin heeft in een paar dagen tijd talrijke enorme bossen gele bloemetjes gekregen en nu er even wat wind en zon op staat, verspreidt hij enorme hoeveelheden stuifmeel over de omgeving. We pakken een stok, slaan tegen een tak met veel bloemetjes en het is net of Chemie-Pack in Moerdijk naast onze tuin is gevestigd en weer in brand staat. Je zult maar hooikoortspatiënt en er allergisch voor zijn!

Het is hier dan ook volop voorjaar. Vanmorgen om half negen is het in de wijngaard 1 graad. Het gras in de schaduw is nog bedekt met een laagje bevroren dauw. Gaandeweg de wandeling komt de zon boven de bergen uit en stijgt de temperatuur razendsnel. Om tien uur rijden we in het dorp onder een digitale thermometer die in de zon hangt: 24 graden. Het weerkaartje geeft voor vandaag maximaal 18 graden aan. Vanavond om negen uur lopen we met een dikke trui, een jas en een das door het dorp. Het is 2 graden en waterkoud.

Bikkel laat vandaag zien dat hij langzaam maar zeker volwassen wordt. Vanmorgen ligt hij in het gras in de voortuin te zonnen en ineens springt hij overeind en sprint hij op topsnelheid - zo'n 60 km/uur - naar een hoek in de achtertuin. Een kat. Dat levert hem een compliment op. Vanavond tijdens de wandeling door het dorp ziet hij 10 meter voor zich een kat lopen. Tot vandaag wilde hij daar als een dolleman achteraan en trok hij m'n schouder bijna uit de kom. Nu is hij er ook door gebiologeerd, maar doet hij geen poging het beest te pakken. Weer een compliment! Hij begint eindelijk door te krijgen dat hij katten in de tuin moet wegjagen en elders niet op katten mag jagen.

Vanmiddag hebben we bezoek. Joke en Adri, die La Grande Forêt in het najaar beheren, zijn in Nice op vakantie en komen kijken waar ze over zeven maanden vertoeven. Hartstikke leuke mensen, het klikt meteen zo goed, dat we afspreken elkaar in Nice nog een keer te ontmoeten. Zij is Francofiel en heeft diverse reisboeken over Frankrijk geschreven. Mensen die naar Parijs gaan, moeten beslist haar gids Parijs per fiets kopen. Vrouwen die deze mooie stad bezoeken, kunnen we van harte Parijs onder vrouwen, aanbevelen. Het is een trendy stadsgids voor en door vrouwen.

Ze behoeden ons meteen voor een bezoek aan de carnavalsoptocht in Nice, dat we op het programma hadden staan. Die zotten paraderen alleen op een afgesloten parcours dat omzoomd is door tribunes. Je moet er nog voor betalen ook om ze te kunnen zien.
Dan gaan we liever op een bankje op een boulevard naar mensen zitten kijken.

Tot besluit nog even een mooie en merkwaardige foto van Bikkel. Als pup was hij gek op zwemmen, maar toen hij een keer in de Kop van Overijssel in een meer sprong, dacht dat hij er niet meer uit kon komen en zich een paar minuten krampachtig met zijn voorpoten vasthield aan de kant alvorens hij een plek zag waar hij makkelijk op het droge kon komen, zwemt hij niet meer. Maar hij vindt het wel leuk om in ondiep water te spelen. Zolang hij maar kan staan, want dan weet hij dat hij makkelijk weer uit het water kan komen.





Vrijdag 4 februari

Het leven zit boordevol tegenstellingen. Er is wat voor te zeggen om te stellen dat het juist daardoor zo aantrekkelijk is. Maar ik vraag me soms af of het echt nodig is en of het niet anders kan. Een leven dat een aaneenschakeling is van hoogtepunten en mooie momenten verveelt toch nooit? Je hoeft toch niet door diepe dalen te gaan om intens van de pieken te kunnen genieten?

Zoals vrijwel elke dag scan ik vroeg in de morgen in wat lokale kranten even het nieuws van de dag. Het eerste bericht dat ik zie, laat me de rest van de dag niet meer los. Het stoffelijk overschot van David Manassen is gevonden. Op 15 januari verdween hij spoorloos nadat zijn vriend hun ongeveer éénjarige relatie had beëindigd en hij had aangekondigd zelfmoord te gaan plegen door zich van een rots in Gourdon te storten. Zijn ouders, vrienden, schoolgenoten, sympathisanten en weet ik wie al niet meer hebben afgelopen periode wanhopig gezocht. Begin deze week hebben ze met man en macht heel Nice nog stelselmatig uitgekamd, op zoek naar z'n auto of andere sporen. Gisteravond is ontdekt dat de 19-jarige Nederlander in Gourdon z'n auto een ravijn in heeft gestuurd, volgens de lokale krant 'niet ver van de rots van de Heilige Maagd'. Het wrak met daarin zijn stoffelijk overschot lag 50 meter lager.

De rest van het nieuws dat ik zie, dringt niet eens meer tot me door. Tientallen gedachten en vragen flitsen door m'n hoofd, ongetwijfeld net als bij ieder ander die zo'n bericht even op zich laat inwerken.

Maar op de dag die één van de vreselijkste uit het leven van zijn ouders moet zijn, gaat ons leven wel 'gewoon' door. Hoewel, 'gewoon', we zitten vandaag drie maanden in de Provence/Cote d'Azur en hebben nog pakweg twee maanden voor de boeg. We realiseren ons dat dat niet echt 'gewoon' is. In ieder geval hebben we besloten vandaag eens optimaal te genieten van het klimaat in de winter in de Provence/Cote d'Azur en van het heerlijke vakantiedomein La Grande Forêt. Na een nacht met lichte vorst belooft het een zonnige, warme dag te worden en wij gaan vandaag helemaal niks doen. Uitgebreid ontbijten in de zon, lezen in de zon, luieren in de zon en twee korte wandelingen maken in de zon. In T-shirt en korte broek, want het is warm. Zomers warm. Eigenlijk is het gewoon bloedheet. In de schaduw is het vanmiddag zo warm als op de foto rechts staat aangegeven. Ik heb ook een foto van de thermometer in de zon gemaakt. Wie baalt van de Hollandse winter, maar niet kan wachten op het voorjaar en gauw jaloers is, adviseer ik verder te lezen. Wie daar geen last van heeft, kan ici klikken om te zien wat wij onder 'bloedheet' verstaan.
We letten bij elk windvlaagje natuurlijk op de spectaculaire 'stuifmeelboom', maar het lijkt wel alsof hij gistermiddag àlles van zich heeft afgeschud.

En toch zien we vanmiddag tijdens een korte wandeling in de zon dat nog veel loofbomen niet in de gaten hebben dat de herfst al ver achter ons ligt. Ze zitten al maanden vol dood blad, dat er ook door nachtvorst maar niet af wil vallen. Het doet me een heel klein beetje denken aan Brazilië, waar de natuur de winter overslaat en herfst en voorjaar naadloos in elkaar over gaan. Daar zie je bomen met aan de ene tak dood blad en aan de andere tak nieuw ontluikende bladderen, knoppen en bloemen.



Over Brazilië gesproken, deze week is een goede jeugdvriend van mijn Braziliaanse boezemvriendin plotsklaps overleden. Hij lag nog in bed toen zijn vrouw het ontbijt aan het maken was en kreeg een hartstilstand. Zijn moeder lijdt al enkele jaren aan Alzheimer en leeft in haar eigen wereldje, bij een dochter thuis, ver weg van haar zoon. Ze praat niet meer, ze heeft al twee jaar geen enkel geluid meer gemaakt, ze is bij wijze van spreken meer plant dan mens. Maar precies op het moment waarop haar zoon zijn laatste adem uitblies, stootte ze een harde kreet uit en maakte ze vreemde maar harde geluiden.
Toeval, of is er meer tussen hemel en aarde?


Vandaag maak ik ook een begin met een fotoserie over Lorgues. Vast even een kijkje nemen? Ici!




Zaterdag 5 februari

Wat schilderen, een voorzichtig begin maken met snoeiwerkzaamheden, een beetje harken, misschien nog wat schrobben. En nog wat boodschappen doen. Het staat allemaal op het programma voor vandaag. Een werkdag dus. Maar ja, we hebben vakantie, zijn in Frankrijk, willen ons een beetje aanpassen aan de Franse levensstijl en bovendien leent La Grande Forêt zich voor een leven als God in Frankrijk. En het is nòg warmer dan gisteren.

Dus wat doen we? Niks. Weer niks. Ja, wat boodschappen, want het is dorstig weer en een ijsje gaat er met die hitte ook wel in. Maar daarna laten we niet de handen wapperen, maar leggen we de blote benen horizontaal. Stapeltje boeken en tijdschriften erbij en het feest is compleet. Morgen is er weer een dag. Pluk de dag.

Toch gaan we even twijfelen. Is het wel warmer dan gisteren? In de schaduw niet, daar is het net als gisteren 'slechts' 20,6 graden. Maar in de zon is het toch nog iets warmer dan gistermiddag, zoals je ziet. En zo voelt het ook. Er staat geen zuchtje wind. Zou de thermometer thuis, die in een windstil hoekje op een zwarte achtergrond hangt, in de zomer zo ver komen?

Meestal horen we helemaal niets. Af en toe een blaffend hondje in de verte, een auto die honderd meter verder over een stille weg rijdt, soms even wat elektrisch gereedschap of een hamer die ergens op slaat. Maar verder is het heerlijk rustig. We zitten dan ook aan een doodlopend zijweggetje van een smalle weg waar alleen bestemmingsverkeer komt. Vóór La Grande Forêt ligt een olijfboomgaard, achter een bos, aan de zuidkant woont een ouder echtpaar dat we slechts hoogstzelden zien en nog nooit gehoord hebben en aan de noordkant vermoedelijk een oude vrouw in haar eentje, maar zeker weten we dat niet eens omdat we er afgezien van de Marokkaanse tuinman nog nooit iemand gezien hebben. Kortom, als je hier in de zon ligt te bakken en wegdommelt, is er niemand die je met lawaai uit je slaap haalt. Een ideaal vakantieoord om tot rust te komen dus.


Het blijft ook steeds langer zonnig, licht en lekker. We kunnen dus 's middags ook wat later met de jongens uit.



Vanavond is het niet echt koud als we door Lorgues wandelen. Bij het gemeentehuis, zoals elke avond in blauw, wit en rood licht, is het beeld van de drie dames een echte blikvanger. Ze hebben er bijna drie maanden over gedaan om de drie vrouwen te plaatsen, een paar fonteinen te monteren, de bak met water te vullen en de kranen open te draaien, maar het resultaat is er naar. Des te opmerkelijker is het dat er helemaal geen officiële onthulling of ingebruikname heeft plaatsgehad. Franse notabelen grijpen namelijk alles aan om een 'grand fête' te bouwen, dat groots wordt aangekondigd, maar in feite meestal niet meer inhoudt dan het gezamenlijk drinken van een paar glazen wijn.
Maar mooi is het kunstwerk zeker, van welke hoek je het 's avonds ook bekijkt.







Voor degenen die van plan zijn komend jaar in deze streek vakantie te vieren, is het fijn te weten dat jullie met open armen worden ontvangen. Vooral door de horecamensen aan de Cote d'Azur, van wie een groot aantal de prijzen drastisch hebben verhoogd. Een espresso bijvoorbeeld kost geen 1,20 of 1,50 meer, maar 3,50 euro. Speciaal voor de toeristen, geven ze toe. En ze hebben meteen een nieuwe regel ingevoerd: wie op een terras wil zitten, moet elk half uur een nieuwe bestelling opgeven. Samen twee kopjes koffie of twee glaasjes wijn bestellen en vervolgens twee uur blijven zitten, is er niet meer bij.
Kennelijk hebben ze veel Nederlanders op bezoek gehad.


Zondag 6 februari

Het komt er vandaag dan eindelijk van: snoeien en schilderen. Niet al te fanatiek, want de ochtend verloopt bewolkt en er is niet genoeg verf. Bij het snoeien valt op dat bepaalde struiken al in de knop zitten, zoals ook diverse bomen volop bloeien. Dat krijg je ervan als de winter zo kort duurt en de zon in januari en februari al heel warm is. Het pampasgras is er zelfs helemaal door van slag.

Dat is een najaarsbloeier. In Nederland bloeit het gras met z'n lange witte pluimen van ongeveer augustus tot en met oktober. Daarna verdort de pluim, knakt de stengel en sterft het gras af. Dat moet je laten hangen, want het biedt de wortels goede bescherming tegen vorst. Na de winter snoei je het gras dan terug tot een centimeter of dertig. Maar hier staat het pampasgras nog steeds in bloei. Vrijwel al het gras is nog groen en de pluimen staan nog fier overeind. De kunst is dus het goede snoeimoment af te wachten.








Even iets heel anders: ik ben afgelopen dagen vergeten te melden dat de Fransen deze week een dag massaal aan de pannenkoeken zijn gegaan. Op 2 februari, Maria Lichtmis. Vroeger begonnen de boeren op 2 februari met zaaien. Van de meel die ze van vorig jaar over hadden, bakten ze pannenkoeken, als symbool van voorspoed voor het komend jaar. Traditie was om een goudstuk in de eerste pannenkoek te rollen en die met de hele familie naar een kast in de slaapkamer te brengen, waar hij werd opgeborgen tot het volgend jaar. Als het goud dan aan de eerste de beste arme persoon zou worden gegeven, zou de hele familie met louter voorspoed te maken krijgen.
Apart volk, die Fransen.


Ik surf vandaag ook weer even door wat digitale regionale kranten en kom weer enkele opmerkelijke berichten tegen. Een greep er uit.

De Nederlandse media meldden vrijdag dat de winnaar van de Australian Open, Novak Djokovic, heeft afgezegd voor het ABN AMRO - tennistoernooi dat morgen in Rotterdam begint. Hij zou last van zijn schouder hebben en niet kunnen spelen. Het jaarlijkse toernooi raakt daarmee z'n belangrijkste publiekstrekker kwijt.
Maar wat lees ik in de regionale krant? Een groot interview met de 'geblesseerde' wereldtopper: ,,Hij zit lekker in de voorjaarszon, tijdens een lunch met vrienden op een 'cool' strandterras in Monaco. Voor de winnaar van de Australian Open is het tijd voor vakantie. Een welverdiende rust na de rijkste periode van zijn carrière tot nu toe.''
Wie liegt er nou: de organisatie van het ABN AMRO - tennistoernooi, die elk jaar sterren aankondigt die vlak voor het evenement begint afzeggen, of Djokovic?

Nicolas Sarkozy ligt onder vuur bij de rechterlijke macht, die deze week wil gaan staken. Hij heeft een man die verdacht wordt van de gruwelijke moord op een Frans meisje, in de media al veroordeeld nog voordat de rechtszaak plaatsheeft.

Vanmorgen om vijf uur zijn vijf auto's op elkaar geklapt op de snelweg, op de plek waar wij er op rijden als we richting Fréjus of Nice gaan. Twee meisjes uit Fréjus dood, ongeveer tien gewonden, waarvan vier in kritieke toestand. Er is helemaal niets over van de auto waarin de meisjes zaten.

Ik heb nog helemaal niet doorgegeven dat deze week hier vlakbij een aardbeving heeft plaatsgehad. Een paar honderd meter uit de kust bij Nice, kracht 3 op de Schaal van Richter. Sommige mensen hebben een knal gehoord, anderen dachten dat hun echtgenoot hard snurkte.

Vrouwen die afgelopen periode in een winkelcentrum in Hyères naar het toilet zijn geweest, zijn met een 'verborgen camera' gefilmd door een ongeveer 40-jarige Fransman. Moet je nagaan, woon je vlakbij een strand dat vele maanden per jaar vol schaars geklede vrouwen ligt, doe je zoiets.


Morgen staat ons een nieuw avontuur te wachten. We hebben pech met de auto en moeten er mee naar de garage. Hopelijk is hij snel te maken, want we willen de komende week o.a. een mimosa-route langs zee rijden.