Tja, daar zit ik dan, aan de keukentafel in ons eigen huis in het mooie Epe op de Veluwe. Op de tuintafel voor het raam
liggen wat souvenirs: onder meer de stronk van een oude druivenstruik die Kanjer heeft gevonden en een prachtige grote wijnrank,
die eruit ziet alsof er dit jaar nog druiven aan kunnen groeien en we tijdens een van onze laatste wandelingen daar van een
kleine wijngaard vlakbij La Grande Forêt hebben meegenomen. Verder resteren onder meer talrijke mooie herinneringen aan en
honderden foto's van een bijzondere tijd. En natuurlijk dit dagboek.
Het valt niet mee de draad weer op te pakken. Van het onbezorgde goede leven in Frankrijk naar de hectiek in Nederland
is een enorme stap. We waren ons land nog niet binnen gereden of hadden de smoor in over files, opgebroken wegen en drukte.
In ons dorp was niets veranderd. Toen we vijf maanden geleden vertrokken, zat een deel vol opengebroken wegen en dat was
bij onze terugkeer nog net zo. Wat dat betreft lijkt het hier wel wat op Frankrijk.
Zondagavond wilden we vanuit huis met de honden wandelen, maar werd onze weg versperd door een stuk of tien
wilde varkens die weigerden aan de kant te gaan. Dat was net zo toen we hier vijf maanden geleden vertrokken, dus ook wat
dat betreft is er in Epe niets veranderd.
Maandag meteen even een stokbrood gehaald, maar dat was een klap in ons gezicht. Hard, droog, niet te vreten. Waarom kunnen
Nederlandse bakkers niet net zulke lekkere baguettes maken als hun Franse collega's?
We hadden het de eerste dagen ook vreselijk koud, moesten echt wennen aan een heel ander klimaat. Die eerste twee dagen
hebben we vooral boodschappen gedaan om weer voorraden aan te leggen. Verder elke dag van 's morgens vroeg tot 's avonds
laat met van alles en nog wat druk bezig geweest. We zijn na vijf maanden zonder afspraak en benul van tijd meteen maar
een agenda gaan bijhouden. We zaten na vijf maanden zorgeloos leven meteen weer tot onze nek in de
verplichtingen en andere bezigheden. Vooral daar moeten we vreselijk aan wennen. Afgelopen week hebben we meer gedaan dan
vroeger in een hele maand en zijn we ook al weer nadrukkelijk met onze toekomst bezig geweest. Zo hebben we al een
succesvolle sollicitatie achter de rug en nader kennis gemaakt met een geheel nieuwe bezigheid waar we ons wellicht op gaan
storten.
De jongens zijn sneller gewend dan wij. Ze vonden het al meteen heerlijk om weer op hun eigen hei te lopen, mee te
gaan boodschappen doen en op al hun favoriete plekjes in huis te liggen. Ze hebben vooral hun eigen manden en favoriete
plekjes in huis gemist. Bikkel heeft zijn verkering, de witte retriever Nicky, al weer uitgebreid omhelsd en besprongen.
Kortom, ze voelen zich al weer helemaal thuis. Maar als we vragen of ze de vakantie leuk vonden en het over wandelingen
aan zee hebben, worden ze meteen enthousiast en maken ze aanstalten om te vertrekken. Per slot van rekening zijn ze
Mechelaars, dus liefhebbers van avontuur en nieuwe ervaringen.
Frans blijft trouwens een erg lastige taal voor ons. We hebben daar niet veel Frans gesproken, dus het is er niet beter van
geworden. We begrijpen wel wat de Fransen tegen ons rebbelen, maar kunnen geen uitgebreid gesprek aan gaan.
Als we terugkijken, denken we vooral aan de vele mooie wandelingen die we langs de kust hebben gemaakt (het stelt niks
voor, maar ik vind het toch leuk dat de jongens op de borrel zijn geweest bij BB), de warme zon, de rust op wegen (kilometers
rijden zonder een auto of huis te zien), de stranden en boulevards die 's zomers tjokvol zitten maar nu lekker rustig of zelfs
geheel verlaten waren, de heerlijke stilte op het domein van La Grande Forêt (we hebben vijf maanden geen gillende kinderen
gehoord), onze ochtendwandelingen door de veelal verlaten wijngaarden waarop de eerste zonnestralen van de dag vielen en
je uren kon lopen zonder iemand tegen te komen, de krokante baguettes en croissants waar we 's morgens van smulden, de
gemoedelijke, vriendelijke bevolking, het Grote Onthaasten in Frankrijk (van twaalf uur tot half drie zit iedereen op z'n
gemak te lunchen en van een glas wijn te genieten), de grote omheinde tuin van La Grande Forêt waar de jongens zich meteen
thuis voelden, de mooie vergezichten (wat is ons land toch akelig plat), de gezellige laatste week waarin we ons prima
vermaakt hebben met de eigenaren Ed en Marianne en hun lieve witte labrador Myra, de wijnproeverijen in twee châteaus, ons
onvergetelijke avontuur als olijfoliebaronnen en zo kunnen we nog een hele tijd door gaan.
Nog één keer fikkie stoken, samen met Ed
Afgezien van 'Hoe is het bevallen?' (Ge-wel-dig!) is de meest gestelde vraag van de afgelopen week: 'Gaan jullie nog een
keer terug?'. Maar daar kunnen we nog geen antwoord op geven. Voorlopig blijven we maar eens thuis, kijken of we hier onze
draai weer kunnen vinden en hoe dat bevalt. We rekenen op een mooi voorjaar en een warme zomer, dan is het hier ook goed
toeven en daarna kijken we wel verder. We houden in ieder geval alle opties open. Afgelopen jaren hebben we geleerd dat
je nooit te ver vooruit moet kijken en plannen, maar je vrijheid moet koesteren en van elke dag moet genieten. Dat laatste
gaan we dus vooral doen. En verder zien we wel wat de toekomst ons brengt.
Onze opvolgers zitten al in Frankrijk en arriveren volgende week in La Grande Forêt. Ze houden
hier
een weblog bij. Daar heb ik op hun verzoek ook een stukje voor geschreven:
Stelletje bofkonten! Vier zomerse maanden in het heerlijke vakantiedomein La Grande Forêt, om jaloers op te worden.
Dat kunnen we zeggen nu we na bijna vijf maanden daar met volle teugen genoten te hebben, weer thuis zijn. We hebben
nu al heimwee. We moeten vooral wennen aan onder (veel) meer het weer (de zon is hier lang niet zo warm als daar), de
drukte op de wegen (verkeerslichten kennen ze daar nauwelijks) en in de natuur (je kunt daar uren wandelen zonder iemand
tegen te komen), het lawaai (het is daar zo heerlijk stil), de dichte bebouwing (daar kun je kilometers rijden zonder huizen
te zien), de klok waar iedereen hier op leeft (de lunchpauze duurt daar minstens twee uur!), het stokbrood (waarom kunnen
ze in Nederland toch maar geen lekkere baguettes maken?) en zo kunnen we nog wel even door gaan.
Jullie gaan daar een fantastische tijd beleven. La Grande Forêt is in het echt nog mooier dan foto's kunnen laten zien
en het leven is er nòg heerlijker dan je zou vermoeden.
Jullie hebben de beschikking over alle luxe die jullie je kunnen wensen. Eten maak je in een grote open keuken met
alle benodigde apparatuur, of op de barbecue onder de moerbeibomen naast het huis. Tv (pakweg 200 zenders, waaronder
alle Nederlandstalige) kijk je in een grote woonkamer die even sfeervol als hoog (als een kathedraal) is, een mooie
open haard heeft, een eettafel naast een bar, onder meer een stoel die je benen optilt (…) en een prachtige 'toverkast'
waarin jullie vaak zullen vinden wat jullie zoeken. Jullie slapen boven, in een kamer met een heerlijk bed, daar boven
een ventilator om de warmte weg te blazen, airco en een overdekt balkon waar de zon altijd lijkt te schijnen. De
aangrenzende badkamer is ook al smaakvol en luxe ingericht. En wil de één naar voetballen kijken en de ander naar een
soapserie, dan gaat er één boven in de mezzanine (gebouwd als een soort inpandige veranda) zitten, waar niet alleen
ook een platte tv staat, maar eveneens een bureau met een computer en printer.
Maar de meeste tijd zullen jullie doorbrengen op het overdekte terras naast de keuken en woonkamer, met ook al een
ventilator, stroomaansluiting om daar 's avonds met een laptop jullie weblog bij te werken, luie (lig)stoelen en twee
eettafelsets. Als je daar zit of ligt, waan je je echt als god in Frankrijk. Je hoort er alleen vogels en af en toe
eens een blaffende hond. Kijk er ook eens goed om je heen, want je hebt er prachtig zicht op een 's zomers intensief
gebruikt pad voor schildpadden en het stikt er van de bijzondere vogels. Hopelijk hebben we de moerbeibomen zo goed
gesnoeid, dat jullie er straks, als het echt heet wordt, lekker in de schaduw kunnen zitten.
Veel werk aan de tuin zullen jullie niet hebben. We hebben samen met de eigenaren Ed en Marianne de flora zomerklaar
gemaakt. Je moet er wel regelmatig grasmaaien, maar dat is een feest, want dat doe je op een zitmaaier en desnoods een
stukje met de motormaaier. Als je 's avonds op de in die contreien opvallend groene grasmat wilt zitten of liggen, wees
dan wel op je hoede: als je ineens zwarte ronde schijfjes op een buisje omhoog ziet komen, maak dan dat je wegkomt, want
dan worden het gras en de planten automatisch besproeid. Tenzij je een openluchtdouche lekker verkoelend vindt… In ieder
geval hebben jullie daar dus ook al geen omkijken naar.
,,Hoeven ze daar dan helemaal niets te doen?'', hoor ik bezoekers van dit weblog denken. Jawel hoor, 's zaterdags is de
wisseldag. Dan komen - behalve als gasten meer dan één week mogen blijven - nieuwe vakantiegangers. Dan moeten jullie de
vertrekkers uitzwaaien, de nieuwkomers verwelkomen en rondleiden en tussendoor het gastenverblijf weer pico bello maken.
Maar van die gasten zullen jullie weinig merken. Ze vinden er alles wat hun hartje begeert en hebben een eigen vakantiedomein,
dat los staat van jullie verblijf. Wederzijds privacy is gewaarborgd!
En verder? Moeten jullie verder nog de handen uit de mouwen steken? Jawel: jullie mogen het zwembad onderhouden. Dat
wil zeggen: eventuele blaadjes eruit scheppen en eventueel vuil van de bodem zuigen. Maar over de kwaliteit van het water
hoeven jullie je ook al geen zorgen te maken. Daar hebben Ed en Marianne de Fransman Dominique voor; hij regelt dat die
tòp is.
Kortom, jullie gaan daar een leven als een luis op een zeer hoofd leiden. Lekker wandelen door de wijngaarden van de
Châteaus La Martinette en de Berne en daar wijn slurpend proeven en inslaan, het ultieme vakantiegevoel opsnuiven aan de
kust, een duik in de azuurblauwe zee nemen, slenteren over sfeervolle boulevards en door gezellige havens, zalige gegrilde
kippen en nog meer lekkers op de markt van Lorgues kopen, misschien nog even de serene rust opsnuiven van de mooie Abdij
van Thoronet, enkele Plus Beaux Villages de France bezoeken, op zwoele avonden van het terras, de tuin en de rust van het
's avonds sfeervol verlichte La Grande Forêt genieten, net als de Fransen twee uur de tijd nemen voor een smakelijke lunch,
snuffelen op 'Vide-Greniers, Marchés aux Puces en Brocantes', elke ochtend van verse baguettes en croissantjes smullen,
etc etc.
Het klinkt allemaal fantastisch en dat is het ook. Toch heeft een verblijf in La Grande Forêt ook één groot nadeel: de
tijd vliegt er voorbij, er komt ook daar een eind aan een geweldige tijd, voordat je het weet moet je weer terug naar
Nederland. En dat is vréselijk wennen!
Het ga jullie goed in Lorgues, veel plezier, geniet er van!
En laat ons regelmatig een beetje meegenieten op jullie weblog.
|
Enfin, het zit er weer op. Dit dagboek verhuist binnenkort naar m'n oude weblog
Stentoria,
dat ik nieuw leven ga inblazen en waarop ik, vermoedelijk vanaf 1 mei, weer vrijwel dagelijks iets ga plaatsen. Ook Bikkel
gaat daar de draad van zijn dagboek weer oppakken. Dit adres (
epers.nl)
krijgt eind deze maand een geheel nieuwe bestemming.
Mensen van wie
ik weet dat ze dit dagboek hebben gevolgd en ik een emailadres heb, geef ik wel een seintje als het zo ver is. Anderen kunnen
zich melden om op die lijst te komen of moeten het zelf even in de gaten houden.
Au revoir! Het ga je goed!
